هنگامی که عمق غوطه وری دو چرخ دنده بزرگ مشابه است، ظرفیت حمل بار چرخ دنده های مرحله با سرعت بالا ممکن است به طور کامل مورد استفاده قرار نگیرد. چنین پیکربندیهایی معمولاً در برنامههایی استفاده میشوند که شفتهای ورودی و خروجی کواکسیال هستند.
اکثر کاهنده های دنده کواکسیال کاهنده های دنده سیاره ای هستند. ساختار هسته آنها از یک چرخ دنده خورشیدی، چرخ دنده های سیاره ای، یک حامل سیاره و یک چرخ دنده ثابت تشکیل شده است. اصل انتقال مشابه منظومه شمسی است: چرخ دنده خورشیدی (دنده مرکزی) چندین چرخ دنده سیاره ای را به حرکت در می آورد که در یک چرخ دنده حلقه ثابت می چرخند و حامل سیاره به عنوان جزء خروجی عمل می کند [2]. علاوه بر این، گیربکس های خطی، نوع قابل توجه دیگری از کاهنده های کواکسیال را نشان می دهند که به دلیل کنترل پذیری در کاربردهای با سرعت بالا، راندمان بالا و عملکرد کم عکس العمل مورد توجه قرار می گیرد.
با جفت کردن چند مرحله سیاره ای - که در آن خروجی یک مرحله به عنوان ورودی برای نسبت دنده های بسیار بالا بعدی (تا i> 500) عمل می کند، می توان به دست آورد. نسبت دنده مشخص می کند که با آن سرعت چرخش کاهش می یابد و گشتاور افزایش می یابد. جهت چرخش (همان یا مخالف) را می توان از طریق طراحی کنترل کرد، اگرچه در بیشتر موارد، ورودی و خروجی در یک جهت می چرخند. روش های معمول نصب شامل نصب پا و نصب فلنج می باشد. شفت خروجی معمولاً یک شفت جامد است که برای انتقال نیرو به بار به اجزای اضافی (مانند چرخ دنده یا چرخ دنده بزرگ) نیاز دارد.
کاهنده های دنده کواکسیال مزایایی مانند راندمان انتقال بالا، چگالی توان بالا، ساختار فشرده و سازگاری قوی را ارائه می دهند. آنها همچنین می توانند مطابق با استانداردهای بهداشتی طراحی شوند. طراحی فشرده و توانایی آنها برای دستیابی به نسبت دنده های بالا آنها را به ویژه برای کاربردهایی که به دقت بالا و فضای محدود نیاز دارند، مانند رباتیک و ساخت مکانیکی، مناسب می کند. علاوه بر این، گیربکس های درون خطی را می توان برای برآورده کردن عملکرد و الزامات کاربردی خاص سفارشی کرد.
